▲ Դեպի վեր

ՎԵՐՋԻՆ ԼՈւՐԵՐԸ

Հին մեղքերից մինչև նոր բարքեր, նոր դուխովներից մինչև հին հեղափոխականներ

Քաջարան քաղաքից 9 կմ հյուսիս-արեւելք երկրաշարժ է գրանցվել

Ինչպես է Սփյուռքի նախարար Մխիթար Հայրապետյանը երգում «Shape of my heart» հայտնի երգը

Ադրբեջանի հերթական չստացված սադրանքը ՝ ուզում էին փակել ատոմակայանը

Բանաստեղծը Ավետ Բարսեղյանն է, թե չէ՝ ի՞նչ Հուսիկ Արա․․․



2018-01-21 15:49:22

Ծովինար Նազարյանը ֆեյսբուքյան իր էջում  գրում է. 

 «Ուրեմն, էս մեր կեղծավորության, գաղջի ու նենգության մի հրաշալի ցուցանմուշի ականատես եղա երեկ։ Հուսիկ Արայի դատափետումը երկրորդն էր։ Բայց նախ՝ առաջինի մասին։ 
Էլվինա Մակարյանի մասին մի քանի երգ լսելուց հետո Յութուբն առաջարկեց, որ նրա մասին Հ1-ի «Բենեֆիս» հաղորդումն էլ նայեմ։ Վարում էր անկրկնելի բանաստեղծ Ավետ Բարսեղյանը (դասական են դարձել երգերից մեկի նրա այս բառերը՝ «Բա որ մեկ էլ հանկարծ/ Սերը սրտին տա հարված»)։ Թղթից էր կարդում բազմահարկ գովասանքներ Էլվինայի մասին, թե ինչ ըմբոստ էր նա, թե ոնց էր քանդում սովետական կլիշեները ու թե ոնց էր սովետական ցենզուրան նրան խանգարում ու փորձում կարգի բերել։ Կարդալիս տեղի-անտեղի ձայնը բարձրացնում էր ու ծափեր պոկում։ Բեմում կատարեցին Էլվինայի երգերից, կատարեցին բազմաշերտ ու բազմագույն շպարված աղջիկներ (կներեք, որ չեմ ճանաչում ձեր ինկուբատորի ճտերին), գլամուր տղաներ, երգեցին ինչպես սովորեցնում են Արթուր Գրիգորյանի թատրոնում՝ ձեւեր թափելով։ Մենակ մի աղջկա «Չինգ-չինգ» եւ Արսեն Սաֆարյանի «Արեգակ նորից դու պիտի ծագես» կատարումներն էին հաջող, Արսենը յուրովի կատարեց, առանց կապկելու Էլվինային, մինչ մյուսներինը անհաջող կապկում էր․ ուզում էին Էլվինայի նման երգել, իսկ Էլվինայի չափ չէին ձգում, բնականաբար, որովհետեւ իրենք չունեին Էլվինայի կյանքի փորձառությունը, էլվինայի ներվը, էլվինայի անշպար (նույնիսկ անմաշկ) գոնե արտաքինը, էլ չեմ ասում՝ ներքինը։ 
Կեղծիքի էս տոնահանդեսն էի նայում ու մտածում՝ այս հաղորդումը հնարավոր է միայն, որովհետեւ էլվինան այլեւս չկա։ Չկա՞ն ապրող էլվինաներ, որ մուտք չունեն Հ1։ Ավետի՝ պաթետիկ տոնով պատմած ցենզուրան այսօր էլ Հ1-ի դռներից ներս չի թողնի ալտերնատիվ մտածող երաժիշտներին։ Անշպար Էլվինային էլ կներկայացնեն բոլոր հնարավոր գլամուր գույներով շպարած։ 
Էդ կեղծիքի տոնահանդեսից հետո տեսա Հուսիկ Արայի բանաստեղծության քննադատությունը։ Գուցե բանաստեղծություն էլ չի, այլ հանգավոր գրած ՖԲ ստատուս։ Հուսիկը բանաստեղծ է համենայն դեպս, Ավետ Բարսեղյան չի, գլամուրին մոտ չի, հատակին է մոտ, տեքստ է գրել, որի հետ կարող ենք չհամաձայնել, բայց դատափետե՞լ բանաստեղծին դա գրելու համար։ Բնական է, որ Հուսիկ Արան Հայաստանը էնպես չի տեսնում, ինչպես Ավետ Բարսեղյանը։ Կներեք, էլի։ Օյ, չի կարելի, հայրենիքի մասին միայն լավը կամ ոչինչ, հատկապես՝ գրականությունում, թե չէ խոհանոցներում՝ խնդրեմ։ Մեռած բանաստեղծներն էլ են վատ-վատ բաներ ասե՞լ։ Ոչինչ, իրենք արդեն մեռել են, դասական են, երկիրն էլ արդեն առաջվանը չի, առաջ է գնում կիլոմետրանոց քայլերով՝ պայծառամիտ իշխանության առաջնորդությամբ, ուռա՛ ընկերներ, ուռա՛։ 
Գոլ կեղծիքի մեջ լռված ենք, ժողովուրդ․․․»:







Нравится





Կայքում տեղ գտած մտքերն ու տեսակետները հեղինակի սեփականությունն են և կարող են չհամընկնել Asekose.am-ի խմբագրության տեսակետների հետ: Նյութերի ներքո` վիրավորական ցանկացած արտահայտություն կհեռացվի կայքից:

Լրահոս

На следующий день я пришел в редакцию с большим советским фотоаппаратом. Эта камера снимала на широкую пленку. На каждом пленке можно было снять 12 кадров. Заняв свое место, я стал ждать.