▲ Դեպի վեր

lang.iso lang.iso lang.iso

ՎԵՐՋԻՆ ԼՈւՐԵՐԸ

Պահանջում էին քաղաքական սպանությամբ ազատվել Սերժ Սարգսյանից, բայց Փաշինյանը համոզում էր՝ դա չէ. . .

Հենրիկ Հարթենյանը վայր կդնի ավագանու մանդատը և կհեռացվի ՔՊ-ից

Հայաստանը գտնվում է քյարթու կոռուպցիոն երկրների շարքում. Հրանտ Բագրատյան

Ու էս լակոտիզմը սահման չունի․ ԲՀԿ-ական ավագանին՝ իմքայլական գործընկերոջ գրառման մասին

Երևանում թալանել են «գոլդ» համարանիշներով թանկարժեք ավտոմեքենաներ

«Գրիչի հեքիաթը»․ պատմում է դերասան Սերգեյ Դանիելյանը

Կարանտինի մեջ գտնվող Ուհան քաղաքում ՀՀ առնվազն 3 քաղաքացի կա

Գրիչն արժե 166 դոլար. Անժելա Թովմասյան

Շոկի մեջ եմ գրիչի գինն իմանալով․ Նիկոլ Փաշինյան

Վանեցյանն առաջարկում է նոր վարչապետ ընտրել

Հրայր Թովմասյանը կարողանում է 530 եվրո արժողությամբ գրիչ ունենալ. Ստյոպա Սաֆարյան

Կարևոր է, որ Իսրայելը ճանաչի Հայոց ցեղասպանությունը․ Արմեն Սարգսյանն՝ Իսրայելի նախագահին

Հրայր Թովմասյանը փաստաբանական թիմին խնդրել է պատրաստել Փաշինյանի դեմ հայցադիմումը

Նիկոլ Փաշինյանի խոստացած գրառում-արժանահավատ փաստը Հրայր Թովմասյանի մասին

Արժեքները, որ կերտել ենք Երուսաղեմում, ոչ միայն մերն են, այլև համաշխարհային մշակույթինը․ Սարգսյան

Սպաներին հորդորում ենք զերծ մնալ շանտաժի միջոցներով իրենց իրավունքները պաշտպանելու փորձերից.. . .

Նոր կառավարությունը պայմանավորվածություններ չունի ո՛չ արտաքին խաղացողների, ո՛չ էլ միջազգային. . .

Կրակոցներով ուղեկցված միջադեպի մասնակիցների մեջ են դպրոցի ուսուցիչ և Արմաշի «ՋՕՄ»-ի պետը․ մանրամասներ

Բեմից՝ հեռուստաէկրան. «Հարսանիք թիկունքում» ներկայացումն էկրանավորվում է

«Սա մարզերի զարգացման և հզորացման հիանալի տարբերակ է». Մարիամ Փաշինյան

Սահմանային անցակետի փշալարերի տակով անցած 2 քաղաքացին հայտնաբերվել են. նրանք զինված են եղել

Տեր և Տիկին Սարգսյաններն այցելել​ են​ Սուրբ​ Հարության​ տաճար

Հեղափոխությունը սրբել է այդ անցյալը․ Մարիա Կարապետյան

Հանկարծ չստիպես զինվորականներին, որ դեն նետեն Սմերչը, Բուկը․․․ Զաքարյանը՝ Փաշինյանին

ՀՀ-ն տնտեսական աճի տեմպով առաջինն է ԵՏՄ, ԱՊՀ երկրների շարքում, նաև եվրոպական տարածաշրջանում

КамАЗ-ով Երևանում 10-ամյա երեխային մահացու վրաերթի ենթարկած վարորդը ստորագրությամբ ազատ է արձակվել

Հուզական, ագրեսիվ առաջնորդությունը վտանգներ է պարունակում. Արթուր Վանեցյան

Ժողովուրդ ջան, էսօր էլ ենք Կապանում մնալու, հանգիստ քնեք

Երեւան հասնեմ՝ Հրայր Թովմասյանի ակնկալած արժանահավատ փաստը կհրապարակեմ․ վարչապետ

Ռուսաստանում օդի ջերմաստիճանը հասել է -70 աստիճանի. Գագիկ Սուրենյան

Բոլորն աչքին «Աշոտյան» են թվում․ Մարուքյանը պատասխանել է Փաշինյանին

Եթե Մարուքյանը շարունակի տեղը չբերել, հայտնվելու է Արմեն Աշոտյանի դերում. Նիկոլ Փաշինյան

Հրայր Թովմասյանի արձագանքը՝ Նիկոլ Փաշինյանին. նա 20 օր ժամանակ տվեց վարչապետին

«Ի՞նչ միջոցներ են ձեռնարկվում ՀՀ-ում չինական վիրուսի հնարավոր թափանցումը կանխելու. . .

Խախտումներ Քաղավիացիայի կոմիտեում․ հարուցվել է քրեական գործ

Աշոտ Ղուլյանն արձագանքել է Նիկոլ Փաշինյանի դիտարկումներին

2 օր առաջ ինչ-որ մարդիկ հայհոյախառը բառապաշար օգտագործեցին ԱԺ-ում․ այդ մարդկանցով պետք է. . .

ՍԴ անդամներ, խնդրում ենք՝մի պայքարեք սեփական ժողովրդի, երկրի ապագայի դեմ. Նիկոլ Փաշինյան

Ամուլսարի հարցը չի լուծվելու, քանի դեռ այդ ճանապարհը փակված է․ Նիկոլ Փաշինյան

Երբ իշխանական կերակրատաշտի մոտ էիք, ինչու՞ չէիք փակում սորոսական գրասենյակները, վա՞տ բան էր՝. . .

Զվարճալի տեսանյութ՝ Նիկոլ Փաշինյանի թիկնազորի մասնակցությամբ

Տաթևիկ Ռևազյանի նկատմամբ ամենաստոր լրատվական արշավն է եղել․ Նիկոլ Փաշինյան

Իմ գրպաններում միլիարդներ ու 20-25 լրատվամիջոցներ չկան․ Նիկոլ Փաշինյան

2010-ին Կոշում դիմակավորված անձինք հարձակվել էին ինձ վրա․ այդ փաստի առթիվ էին կանչել ՀՔԾ․ Փաշինյան

Հիմա մեզ մեղադրում են, թե ինչի Կուտոյանին չէիք հետևում, որ ինքնասպանությունը կանխեիք. Նիկոլ Փաշինյան

Արցախի նախագահի թեկնածուները թող ասեն՝ ԼՂ հարցում Սերժ Սարգսյանի ժառանգությունը ընդունելի՞ է, թե՞ ոչ

Վեթինգն օդի մեջ է, օլիգարխները պուպուշ գործարարներ են, սաշիկի 50 տոկոսից ձեն-ձուն չկա. Արամ Մանուկյան

Սա նախագիծ է, պաշտոնական չէ. Արծրուն Հովհաննիսյանը՝ ՊՆ տարբերանշանի փոփոխության մասին

«Կարգին հաղորդում»-ը հիշեցի, որ ասում ա՝ ես ամեն ինչ գիտեմ ու հայտնվում ա հիմար վիճակում. Փաշինյան

Հրայր Թովմասյանն իր ծառայություններն է առաջարկել ինձ. Նիկոլ Փաշինյան

100% Օն նէ Գարեգին Նժդեհ

Թրեյլեռում նենց ընդգծված տղավարի էր արտասանվում «Փա՛նԱրմե՛նյան ֆի՛լմս», որ մտածում էի՝ հեսա առաջին կարգի «մյասըկալբասնսծի» եմ ականատես լինելու: Բայց ֆիլմը դեռ չսկսած, երբ բացի ձայնից ներկայացրեցին նաև լոգոն, գեռմաֆռոդիտ քարաարծվանման ինչ-որ ծտի թռիչքը, միանգամից հասկացա, որ դժվար ստացած լինեն էն, ինչին հավակնում էին: Հետո եկավ ինթրոն, որը ուներ միայն մեկ նպատակ՝ հիշեցնել, թե թուրքերը ինչքան անասուն են՝ մենակ խաղաղ ժողովուրդ մոռթել գիտեն՝ զգուշացնելով, թե պատրաստվե՛ք, սաղ ընթացքում էս ենք դալբիտ անելու: Երևի շատերն էին սպասում, որ ֆիլմի այցեքարտը դարձած «Յա Գարեգին Նժդեհ»-ի տեսարանը կօգտագործվի լարված կամ կարևոր հատվածներում, բայց ոչ՝ հեղինակները որոշել էին տեղադրել այն հենց սկզբում՝ դոդոռոշ ու ռաբիզ ծիտռերի տակ: Այդ առաջին երկու տեսարանների կապը (այսինքն կապի առկայության բացակայությունը), մեզ հուշում է, որ ռեժիսորը փորձել է հետաքրիր դարձնել ֆիլմի կառուցվածքը և խառնել կատարվող գործողությունների ժամանակները: Սկսում ենք 18 թվականից, ապա տեղափոխվում 50 ականներ, հետո 18 թիվ, հետո 50, հետո 20 հետո 50, հետո 40, հետո 30, հետո 20 ականներ ու տենց շարունակ: Քիթս կտրեմ թե մի բանով էդ տեսարանները իրար կպնում են՝ թե՛ վիզուալ, տարրական մոնտաժի սկզբունքներով (խոսքից անցնում է մի վայրկյան ու քռթ կտրվեց, (նույնիսկ օղորմածիկ Տոնի Սքոթի մտքով չէր գա տենց «հնարք» անել)) թե՛ իմաստային: Բայց ռեժիսորը մեզ չէր մոռանում ամեն անգամ ծիտռերով հիշեցնել, թե որ թիվն է և որտեղ է` անկապ կիսատ կտրվում է մի տեղ, գնում մի ուրիշ, հետո գալիս հին տեղը. հաստատ հիշում եք, թե երբ էր ու որտեղ՝ գործողությունն էլ է նույնը, բայց ենթագիրը անպայման հայտվնում է (այդպես մի 15 անգամ): Որպես բացատրություն կա երկու տարբերակ՝ կամ հանդիսատեսը ռեժիսորի համար տուպոյ ա, որը բավականին հավանական է՝ եզրակացնելով ֆիլմի վերջում հնչած ծափահարություններից, կամ ուղղակի պոնտ ա: Երկրորդ տարբերակը կանցներ եթե գոնե «ՓանԱրմենյանֆիլմս»-ի voicemaster-ը այդ ձայնով ամեն անգամ կարդար ենթագրերը. բայեվիկ-շմայեվիկ ֆիլմերի մթնոլորտ էլի, ծիպը՝ ՑԷ-ԷՌ-ՈՒ 1992 գոդ: Ֆիլմը շարունակվում է, ևս մեկ անգամ շատ ագրեսիվ կերպով նախազուշացվում ես, որ եթե թուրքին թշնամի չես համարում, ուրեմն համարյա՝ «հլը էկար ստէ տիրոջդ մերը»… Հասկանում ես, որ կռվի դաշտում 8 հոգու սպանելը դեռ քիչ է, պետք ա խաղաղ կյանքում էլ իրանց թշնամի համարես ու անցնում ես առաջ: Այս ամենը, ինչպես նաև բոլոր հետագա միկրոճակատամարտերի տեսարանները մեզ ներկայացվում է Լարս Ֆոն Տրիերյան «Դոգմա 95»-ի օրենքների տնազով՝ ձյոռգային կամեռայի շարժումներով, ու ակնթարթային կադրակոխությամբ, որ չզգացվի որ մասովկում ընդամենը 30 հոգի են:

Ամենուրեք թուրքերը ներկայացված են որպես կատարյալ դեբիլներ, ովքեր առիթ են ման գալիս հեշտ մեռնելու համար: Կարծես Նժդեհը beginner level-ով ա խաղում: Տպավորություն ա ստեղծվում, որ էնքան հեշտ էր հաղթելը, ու ով էլ լիներ իր տեղը կհաղթեր: Չկա մի կաթիլ դժվարություն, չկա զգացողություն որ էս մարդիկ տանջվելով, իրենց զոհ տալով են հաղթել, ու հենց դրա համար են հերոսներ: Ու այս ամենը կատարվում է այնպիսի անհամատեղելի երաժշտության ներքո, որ ամեն վայրկյան սպասում ես՝ հեսա բեթմոբիլն ա գալու: Բայց նրանք 3 հոգով բլուր են պաշտպանում, սպանում թուրք «պուլիմյոտչիկ»-ին, ու չշրջելով գնդացիրը՝ կրակում նույն դիրքով... դավաճաննե՞ր էին:



Փաստորեն Նժդեհի թշնամին միայն թուրքերն էին: Ի՞սկ կարմիր բանակը, էդ երևի հեչ հա՞: Կիսատ-պռատ տեսարաններով ոչ մի բան չասելով ֆիլմը շարժվում ա առաջ՝ էս ի՞նչ էր, հիմա ի՞նչ ա, ու՞ր գնաց, ինչի՞ գնաց, ի՞նչի համար ա հիմա (երբ մեկը մյուսից հետո հաղթանակներ ա տոնում) թողնում ու գնում:  Ռեժիսորը նախընտրում ա ամենակարևոր թեմաներին տրամադրել մի նախադասություն ու պռծնել, իսկ թուրքերի հարցով քարոզչությունը դարձնել դրոշակ: Ամենացավալին այն է, որ սա պատմության մեջ այն եզակի ֆիլմերից է, որտեղ չկա կոնկրետ անտագոնիստի կերպար (բոլորը վատն են, դրա մասին մի քիչ ուշ, բայց կոնկրետ ո՞վ ա հակահերոսը): Ոչ թուրքերը ունեն ինչ-որ առաջնորդ, ում հետ կապված կզարգանա սյուժեն, ոչ էլ ԽՍՀՄ օրգաններում կա այդպիսի մեկը: Հերթական էժանագին քայլը՝ КГБ-ի սպան քֆուրներ է տալիս Նժդեհին, հանդիսատեսի մեջ արթնանում է հայրենասիրությունը՝ ֆսյո ինքն ա չարագործը: Բայց էդ նույն չարագործը ֆիլմի վերջում զարթնում ա ու հանկարծ որոշում բարի լինել: ՀՀԿ-ի ներկայացուցիչները շատ են սիրում ասել այնպիսի վեհ խոսքեր ինչպիսիք են՝ «դպրոցականները շատ բան կսովորեն»՝ ըհը հաստատ: Ըստ ռեժիսորի տրամաբանության այս ֆիլմում կատարվողը հասկանալու համար (ընդամենը կատարվողը՝ որտե՞ղ ա, ի՞նչ ա, ո՞վ ա, ուրիշ հասկանալու բան չկա) դիտողները պետք է մանրամասնորեն հայոց պատմություն ուսումնասիրած լինեն: Սկի մենք մինչև վերջ չենք հասկանում թե ինչ ա եղել, հետաքրքիր է թե ի՞նչ են մտածելու արտասահմանում այս ֆիլմի մասին, մարդիկ ովքեր կյանքում չեն էլ լսել Նժդեհի անունը:


Ասել, թե Նժդեհի կերպարը խայտառակություն է, նշանակում է չասել ոչինչ: Տպավորություն է, թե նա միայն գոռալ ու մուննաթ գալ գիտի, ուրիշ ոչ մի արժանիք: Հատկապես անհեթեթություն է գերմանացիների հետ հանդիպումը, որի ժամանակ նա հիշում և ակնարկ է անում, գերմանական ցեղերից մեկի առաջնորդ Արմինիոսին (արտասնելով ԱրմԵնիոս), ով բացարձակապես ոչ մի կապ չունի հայերի հետ: Իսկ գերմանացիները դեբիլի նման գլուխները թափ են տալիս, մինչդեռ իրականում նման հիմարություն լսելուց կուղարկեին կոնցլագեր: Ու ընդհանրապես ըստ ֆիլմի բոլորը վատն են բացի հայերից՝ Ստալինը վրացի կինտո է, բուլղարացիները՝ դավաճան, ֆրանսիահայերն ու ամերիկահայերը՝ պիժոն, ռուսները՝ տականք, դե թուրքերն էլ պարզ է արդեն: Իսկ սցենարիստի «փայլուն» աշխատանքի շնորհիվ բոլոր երկխոսությունները ստեղծված են միայն նրա համար, որ դրա վերջում Նժդեհի կերպարը իր խոսքով ճտցնի ու ինքնահաստատվի: Այդպես օրինակ վերջին տեսարաններում իրեն զգուշացվում է, որ չպետք է փախչի զբոսանքի ժամանակ (ինչը իրականում շատ պրիմիտիվ է), Նժդեհը պատասխանում է, որ ինքը փախնող տղա չի:

Շարունակելով օպերատորական աշխատանքի թեման, չի կարելի չնշել ռեժիսորի հետ համագործակցության մակարդակը, վերջինիս անիմաստ միզանսցենաները, որտեղ օրինակ ընդհանուր պլանի ժամանակ խոսում է ինչ-որ մեկը ու դու մի ժամ չես հասկանում թե ով է դա, հետո ստատիկ կադրում հերթով ներկա բացակա են լինում այն կերպաները (երբեմն նրանց մարմնի որոշ մասերը) ովքեր պետք է երևան ըստ սցենարի: Գրեթե բոլոր կադրերում չի պահպանվում կոմպոզիցիան ու տհաճ ձևով կտրվում են հերոսների գլխուները: Եվս մեկ հնարք, որը սատկացնում է՝ դա դանդաղ zoom, zoom out-ն է, տանջամահ է անում այն պարզ պատճառով, որ կադրում ոչինչ չի փոխվում: Հանուն արդարության պետք է նշել, որ գունային առումով կան որոշ հետաքրքիր կադրեր, օրինակ հիվանդանոցի տեսարանը, որը գուցե ռեալիզիմի տեսանկյունից կասկածելի մաքուր և սիրուն է, բայց գեղարվեստական առումով շատ մինիմալիստական է ու հաճելի: Ֆիլմում կան մառախուղի տեսարաններ, որոնք չափազանց արհեստական են, կան շատ կարճ թայմլափսեր, որոնց տևողությունը ապացուցում է, որ արված է ընդամենը մոդայից ետ չմնալու համար:

Առանձին թեմա է ձայնային մոնտաժը: Խոսքի ու կրկնվող աղմուկների բարձությունը նույն մակարդակի վրա է, ինչը շատ հաճախ խանգարում է լսել երկխոսությունները: Փարիզի դաշնակների հավաքի տեսարանի ժամանակ ձայնը ակնհայտորեն կտրուկ փոխվում է: Վերը նշված կոմիքսային պաթետիկ սաունդթրեքին վերադառնալով, պետք է նշեմ ֆիլմի երկրորդ ու վերջին արժանիքը: Քեֆի տեսարանի ժամանակ սկսում են երգել զինվորները: Երգը շատ լավն է, լավ են երգում դերասանները, ավելի ուշ ավելանում է երաժշտությունը, արդյունքում ստացվում է շատ բնական ու ազդեցիկ ֆոն, որը ցավոք փչանում է հերթական սենտիմենտալ պատկերաշարի պատճառով:
3D անիմացիայի մասին ուղղակի լռում եմ, հիշում ենք լոգոն ու անցնում առաջ…

Միզանսցենները փուչ են՝ Չուլպան Խամատովան (ով ողջ ֆիլմի ընթացքում չգիտի թե ինչ խաղա) սանրում է երեխայի արդեն իսկ իդեալական սանրված մազերը: Ըստ սցենարի պետք է երկխոսություն լիներ, մտածեցին որ ինչ-որ գործողություն էլ եթե լիներ չէր խանգարի: Կերպարների ինքնահակասությունն էլ սպանում է գոնե ինչ-որ մեկին ապրումակցելու վերջին հույսը: Երբ երկրորդական հերոսը սկզբից հանգիստ ասում է, որ իր յարը էսօր կա վաղը չկա, իսկ մի րոպեից նույնը լսում է յարի կողմից ու սկսում նվնվալ, դա դեռ ոչինչ, բայց երբ գլխավոր հերոսին Խամատովան զգուշացնում է, որ այսինչը այսինչ է, ու Նժդեհը զարմանում է և չի հավատում, ապա լսելով նույնը օրգաններից, իրեն պահում է այնպես կարծես երբեք էլ չէր կասկածել դրանում, դա արդեն կեղծավորություն է: Դերասանական խաղի մասին չեմ էլ ուզում գրել՝ խաղալու բան չունեն, ով էլ որ ունի արդեն գիտեք ոնց ա խաղում:
Ականջներից ձգած, երկուս ու կես ժամ տևող այս ֆիլմն ավարտվում է այնպիսի քշած ու դեմագոգ տեսարաններով, ինչպիսիք են պուճուրիկ կուկույին տեսնել, խնձոր տալը, հայրենի հող հավաքելը, նայելը crop եղած Արարատին ու գոռգոռալը:

Ու այս ամենից հետո հարց է առաջանում՝ ովքե՞ր են վտանգավոր, «Յա Գարեգին Նժդեհ» մեմ սարքողները, թե՞ Գարեգին Նժդեհ ֆիլմի հեղինակները: Մեր հերոսը պաշտոնական մակարդակով որպես «տապոռ-իձիոտ» ներկայացվեց, ու ի տարբերություն մեմերի հեղինակների, այս ֆիլմի ստեղծողները հետո չհասկացողներին չեն բացատրի, որ հումոր են արել: Գլխավոր դերասանը մեկ բարկանում ա, ասում որ ազգային անվտանգությունը պետք ա զբաղվի «Յա Գարեգին Նժդեհ» սարքողներով, որ ամեն հայերեն խոսող հայ չէ, ուղարկում է նրանց սահման՝ «իրենց թուրք եղբայրների մոտ», մեկ էլ ասում ա, որ շատ հումորով է վերաբերվում այս ամենին: Ասում ա, որ շատ բարդ էր նկարահանումները որովհետև նրանց աշուն էր պետք իսկ դուրսը ձյուն էր… Նման խնդրի առաջ չկանգնելու համար նորմալ կինոն 3 ամսում չեն նկարում, չնայած ուրիշները մինչև ընտրությունները հասցնելու խնդիր չունեն:

P.S.

Ու մինչ դեռ Երևանի թատրոնի և կինոյի պետական ինստիտուտի ռեկտորը, աղբը անվանում է հրաշք ֆիլմ, փառք ու պատիվ տալիս բոլոր մատով կպնողներին, ապա վստահ կարող եմ ասել, որ առաջիկա 5 տարում նոր սերնդից ոչ մի ավել բան պետք չի սպասել: Չէ՞ որ ուսանողները պետք է ձգտեն սրա նման հրաշալի ֆիլմ նկարելու:

 

Նյութի աղբյուր`  mrchuk.livejournal.com

 


Կայքում տեղ գտած մտքերն ու տեսակետները հեղինակի սեփականությունն են և կարող են չհամընկնել Asekose.am-ի խմբագրության տեսակետների հետ: Նյութերի ներքո` վիրավորական ցանկացած արտահայտություն կհեռացվի կայքից:
Բլոգ ավելին