Հենց դա է խնդիրը: Արտագաղթի մոտիվը բացատրել զուտ ընտանեկան բարեկեցություն փնտրելու կամ կյանքի որակը բարելավելու հանգամանքով, գնալով ավելի ու ավելի համոզիչ չի թվում :
«Ամերիկահայ տղամարդկանց պերճանքն ու թշվառությունը» հրապարակման մեջ ( Լոս 2003 ) ես գրել էի, որ մարդը հեռանում է իր ծննդավայրից այն պատճառով, որովհետև նրա կյանքի հեքիաթը անվերադաեձ ավերված է լինում ... Պատկերացրեք, այս տեսակետը նույնպես ինձ այլևս չի բավարարում : Տեսակետները պիտի ամուր նստած լինեն փաստերի վրա : Մինչդեռ, փաստերը վկայում են , որ հազարավոր հայ գաղթականներ արտերկրում զբաղված են լոկ գոյություն քարշ տալով, պարապուրդով, դատարկաբանելով և օր մթնեցնելով : Պատճառները շատ ավելի խորն են :
