Մենա՛կ չես, մենա՛կ չես, մենա՛կ չես, Քեզ հետ են չարքե՛րն ու դևե՛րը, Եկել ես՝ լույս երկիրս խաչե՛ ս, ՈՒ կտրե՛ս իմ ազգի թևերը, Որ սոված բորենու պես լափե՛ս ՈՒ խմե՛ս քաջերիս արյունը, Քո սփռած խավարում խարխափե՛ս, Փշրելո՛վ մոտեցող գարունը: Դու մա՛րդ չես, դու ա՛յր չես, դու հա՛յ չես, Դու չարքի խտացված պատու՛մ ես, Եկել ես՝ Հուդայի՛ պես պաչես, Ավերես՝ հավա՛տը մեր, տու՛նը: Մենա՛կ չես, մենա՛կ չես, մենա՛կ չես, Քեզ հետ է թշնամու ոհմա՛կը, Դեռ պիտի խմբովի՛ հառաչեք, Դեռ մուժ ու մշուշ է, դեռ տա՛ք եք...

Բանաստեղծ, զոհվածի հայր Խաչիկ Մանուկյան