Մեր գործունեության ընթացքում բազում զանգեր ու նամակներ ենք ստանում մեր ընթերցողներից, որոնց հավաստիությունը ճշտելուց հետո`դրանց անպայման ընթացք են տալիս` բարձրաձայնելով նրանց խնդիրների մասին ու փորձելով լուծում տալ հարցերին` որքանով որ կարողանում ենք:
Մարդիկ , ովքեր անպաշտպան են ու որոնց իրավունքները ոտնահարվում են` հաճախ գրեթե ամեն օր ու յուրաքանչյուր քայլին, վերջին հույսը դնում են իրենց խնդիրը հրապարակային ու հանրային դարձնելու մեջ` հույսով, որ արդարությունն ու ճշմարտությունը հնարավոր չի լինի խեղդել, եթե դրա մասին շատերն իմանան ու խոսեն:
Հասկանում ենք, որ Հայաստանում արդարադատությունը հաճախ պատրանք է դառնում, քանի որ այն` «ուժեղ» երևակայողները միշտ ծառայեցնում են իրենց քմահաճույքով ու մոտեցմամբ: Հասկանում ենք/ և դա մեզ չի խանգարում/, որ ուրիշի ցավի ու խնդրի մասին բարձրաձայնելով` նաև մեզ ենք հոգսի տակ դնում` այդ նույն «թույլիկ ուժեղների» մոտ, որոնք իրենց ճիշտն ապացուցելու համար օգտագործել ու օգտագործելու են ամեն ինչ:
Սակայն մենք գնում ենք «Վա Բանկ»: Գնում ենք, քանի որ չենք կարող ընդառաջ չգնալ այն մարդկանց, որոնց ձայնը դողում է, իսկ աչքն` արցունքոտվում իրենց խնդիրը ներկայացնելիս:
Քանի որ մեզ զանգահարողներն ու նամակ գրողները որքան մեզ տխրեցնում են իրենց ճնշվածությամբ, միևնույն ժամանակ` հիացնում են իրենց խիզախությամբ և քաղաքակիրթ լինելով, ու` ամենակարևորը` բարեկրթությամբ նույնիսկ այն մարդկանց հասցեին, որոնց դեմ իրենք բողոքում են ու որոնց պատճառով են իրենց դժբախտությունները, չարչարանքներն ու բողոքը:
Եվ որքան էլ սպասելի է ու զզվելի , հակառակ պատկերն է` «պատասխանող» կողմում` հղփացածներ ու հաբրգածներ, որոնք պատրաստ են հաշվեհարդար տեսնել ոչ միայն իրենց դեմ բողոքող քաղաքացուց, այլև դրա մասին գրող լրատվամիջոցից:
Մեզ զանգահարած մեկն, օրինակ, «համբալ» էր անվանել իր ընկերության դեմ բողոքող քաղաքացուն ու այդ մասին գրող լրագրողին: Սույն համբալին , անշուշտ, արժե ցույց տալ, թե «որտեղ են ձմեռում խեցգետինները», սակայն ամեն ինչ` ժամանակին....իսկ այս երկար խոսքի միտքը նաև այն էր, թե պետք է լսել` ինչպես են գործում ու խոսում իրենց ժամանակավոր տերերին ծառայող որոշ իրավաբանական ծառայությունների «վայ» ներկայացուցիչներ. նրանց հեգնանքով խոսքն ու դիմելաձև պարզապես զզվանք ու զայրույթ է առաջացնում ու նաև համոզմունք ` նրանց մասնագիտական ու նաև մարդկային չկայացած կերպարների մասով: Նրանց համար ամեն ինչ շոու է, երևի` այդ թվում մարդկային ճակատագիրը...Նրանք մերօրյա բարքերի զավակներն են...
Նրանք ու նաև նրանց ժամանակավոր տերերը միշտ շարժվում են հայտնի խոսքով` «չես բռնվել, ուրեմն` գող չես...»: Սակայն թող իմանան, որ «բիրիքով» են բռնվելու ու պատժվելու
