Բնական է, որ շատերին զարմացրել ու անգամ զայրացրել է Տիգրան Ներսիսյանի եւ Արմեն Էլբակյանի դրսեւորած վարքագիծը: Ինձ ոչ զարմացնում է եւ ոչ էլ զայրացնում:
Երբ լրագրողական գործունեության ընթացքում, ավելի քան 20 տարի ,,բախտ,, ես ունենում առնչվել այդ տեսակի հետ, քեզ համար թվում է այլեւս ոչինչ չի կարող զարմանալի լինել:
Երբ միախառնվում են թատերական սնոբիզմն ու ստրկամտությունը, իշխանությունների համար ծնկածալ գործելու եւ ,,ժողովուրդների հորը,, դիմելու ,,պապենական,, ավանդույթը՝ այստեղ արդեն գործ ունենք իսկական աղետի հետ:
2009-ին, Թատերական գործիչների միության գործունեությանը նվիրված, եւ ընդհանրապես մեր պետական թատրոններում տիրող վիճակի մասին հրապարակումների շարք սկսեցի:
Ոչ մի վիրավորանք կամ զրպարտություն չկար իմ հոդվածներում: Զուտ փաստեր եւ գնահատականներ:
ԹԳՄ-ում անմիջապես ժողով հրավիրեցին, որտեղ սկսեցին քննարկել իմ հրապարակումները...Հայհոյանք, անեծք, պախարակում ու դատապետում... բզկտեցին ինձ մի քանի ժամ: Եվ այդ ամենին ակտիվորեն մասնակցում էին նշված անձինք:
Հետո սրանք որոշեցին վազել Մշակույթի նախարարի մոտ եւ բողոքել իմ դեմ, նաեւ՝ պահանջել, որ ես դադարեցնեմ իմ հրապարակումները: Դրանով չբավարարվեցին, այնուհետ դիմեցին Սերժ Սարգսյանին, որ վերջինս երեւի ,,քաշի իմ ականջները,,:
Ի վերջո հասան իրենց ուզածին /տվյալ լրատվամիջոցը փակվեց/:
Իսկ երբ մեկ այլ լրատվամիջոցում հրապարակվեց ստեղծագործական միությունների թայֆայական մեթոդով գործող ղեկավարության գործունեության, դրանցում տիրող արատավոր մոտեցումների, գույքի ու մրցանակների առուծախի մասին հոդվածս /փաստեր, որոնց մասին հիմա հերթով խոսում են այդ միությունների շատ անդամներ իրենց համագումարներում կամ դրանցից առաջ/, նույն այդ մարդիկ հավաքվեցին ու ինձ դատի տվեցին:
Այնպես, որ չեմ զարմանում տիգրաններսիսյանների ու արմենէլբակյանների վարքագծի վրա: Երբ, մանավանդ, ստուկաչությունը կենսաձեւ են դարձրել...
Մարդուկներ են, էլի: Երբ արժեքավոր բան չեն կարողանում ստեղծել եւ միայն կոչում ու մեդալ են մուրում պալատից, ինչի դիմաց պատրաստ են իրենց չեղած հեղինակությունը վաճառքի հանել՝ մինչ ի մահ ծառայելով թագավորին...Սրանցից ինչ սպասես...

Կիմա Եղիազարյան