▲ Դեպի վեր

ՎԵՐՋԻՆ ԼՈւՐԵՐԸ

«Մռութներից» մինչև ջուրը պղտորողներ, դաշտը մտնողներից մինչև «վեշերը հավաքողներ»

Իմ ախտորոշմամբ ինձ այնքան քիչ փրկություն կար, հաղթահարելու եմ մինչև վերջ այս հիվանդությունը. Անի Քոչար

Աննա Հակոբյանը Ժնևից տեսանյութ է հրապարակել

Սպասենք Վճռաբեկի որոշմանը և հետո որոշենք.Փաշինյանն անդրադարձել է զինվորների կողմից իրեն ուղղված բաց նամակին

Ռազմիկ Դավոյանը Եղիշե Չարենցի տուն թանգարանում



2018-02-24 19:51:55

 

Այսօր՝ փետրվարի 24-ին Եղիշե Չարենցի տուն թանգարանում տեղի ունեցավ Ռազմիկ Դավոյանի պոեզիային նվիրված երեկո։ Հանդիպմանը ներկա էին հայտնի բանասերներ, գրականագետներ, ինչպես նաև Եղիշե Չարենցի տուն թանգարանի տնօրեն Անահիտ Ասատրյանը։ 
Գրականագետ, բանասիրական գիտությունների թեկնածու Սուրեն Աբրահամյանը խոսելով Դավոյանի պոեզիայի մասին՝ առանձնացրեց այն հիմնական դրույթները, որոնք Դավոյանի պոեզիան մեր օրերում արդեն դարձնում են դասական։
Ռազմիկ Դավոյանը հայ բանաստեղծ, հասարակական գործիչ է։ Ծնվել է 1940 թվականին, Տարրական կրթությունն ստացել է Մեծ Պարնի գյուղում։ 1949 թվականին ընտանիքի հետ տեղափոխվել է Լենինական, ուր ավարտել է միջնակարգ դպրոցը։ 1958 թվականին ավարտել է Լենինականի բժշկական ուսումնարանը բուժակի մասնագիտությամբ։ 1959-1964 թթ. սովորել Երևանի Խաչատուր Աբովյանի անվան Հայկական պետական մանկավարժական ինստիտուտի պատմալեզվագրական ֆակուլտետում։ 1991 թվականից Հայաստանի «Համազգային մշակութային միության» վարչության նախագահ, 1994-1996 թթ.` Հայաստանի Գրողների Միության վարչության նախագահ, 1999-2003 թթ.` Հայաստանի Հանրապետության Նախագահի Խորհրդական։ 2000 թվականից Միջազգային ինֆորմատիզացիայի ակադեմիայի ակադեմիկոս է։ 
Ռազմիկ Դավոյանի բանաստեղծություններից․ 
Անձրեւից ծեծված, հողմից հալածված,
Ծակ տրեխներով գնում էր Աստված,
Ինքը երկնքից իր արտասուքով,
Իր կյանքը, ճամփան պատել էր սուգով:
Ինքը գնում էր թեթեւ ու ներհուն,
Որպես սկիզբն ու վախճանը կյանքի,
Ինքը տանում էր իր մերկ ձեռքերում
Բախտ արարելու
Իր կախարդական լեզվակը զանգի:
Եվ գնում էր նա
Լքված ու մենակ աշխարհի կողմից,
Եվ ոչ ոք, ոչ ոք չէր կանչում նրան,
Որ ապաստան տա անձրեւից, հողմից:
Եվ նույն ժամանակ աշխարհից այս չար,
Պարզված երկնքի անհունները մութ,
Բյուրավոր ձեռքեր իրենց Աստըծուց
Աղերսում էին գորովանք ու գութ:
Հովհաննես Եսայան

Այսօր՝ փետրվարի 24-ին Եղիշե Չարենցի տուն թանգարանում տեղի ունեցավ Ռազմիկ Դավոյանի պոեզիային նվիրված երեկո։ Հանդիպմանը ներկա էին հայտնի բանասերներ, գրականագետներ, ինչպես նաև Եղիշե Չարենցի տուն թանգարանի տնօրեն Անահիտ Ասատրյանը։ 

Գրականագետ, բանասիրական գիտությունների թեկնածու Սուրեն Աբրահամյանը խոսելով Դավոյանի պոեզիայի մասին՝ առանձնացրեց այն հիմնական դրույթները, որոնք Դավոյանի պոեզիան մեր օրերում արդեն դարձնում են դասական։

Ռազմիկ Դավոյանը հայ բանաստեղծ, հասարակական գործիչ է։ Ծնվել է 1940 թվականին, Տարրական կրթությունն ստացել է Մեծ Պարնի գյուղում։ 1949 թվականին ընտանիքի հետ տեղափոխվել է Լենինական, ուր ավարտել է միջնակարգ դպրոցը։ 1958 թվականին ավարտել է Լենինականի բժշկական ուսումնարանը բուժակի մասնագիտությամբ։ 1959-1964 թթ. սովորել Երևանի Խաչատուր Աբովյանի անվան Հայկական պետական մանկավարժական ինստիտուտի պատմալեզվագրական ֆակուլտետում։ 1991 թվականից Հայաստանի «Համազգային մշակութային միության» վարչության նախագահ, 1994-1996 թթ.` Հայաստանի Գրողների Միության վարչության նախագահ, 1999-2003 թթ.` Հայաստանի Հանրապետության Նախագահի Խորհրդական։ 2000 թվականից Միջազգային ինֆորմատիզացիայի ակադեմիայի ակադեմիկոս է։ 

Ռազմիկ Դավոյանի բանաստեղծություններից․ 

 

Անձրեւից ծեծված, հողմից հալածված,

Ծակ տրեխներով գնում էր Աստված,

Ինքը երկնքից իր արտասուքով,

Իր կյանքը, ճամփան պատել էր սուգով:

 

Ինքը գնում էր թեթեւ ու ներհուն,

Որպես սկիզբն ու վախճանը կյանքի,

Ինքը տանում էր իր մերկ ձեռքերում

Բախտ արարելու

Իր կախարդական լեզվակը զանգի:

 

Եվ գնում էր նա

Լքված ու մենակ աշխարհի կողմից,

Եվ ոչ ոք, ոչ ոք չէր կանչում նրան,

Որ ապաստան տա անձրեւից, հողմից:

 

Եվ նույն ժամանակ աշխարհից այս չար,

Պարզված երկնքի անհունները մութ,

Բյուրավոր ձեռքեր իրենց Աստըծուց

Աղերսում էին գորովանք ու գութ:

 

 

 

Հովհաննես Եսայան







Нравится





Կայքում տեղ գտած մտքերն ու տեսակետները հեղինակի սեփականությունն են և կարող են չհամընկնել Asekose.am-ի խմբագրության տեսակետների հետ: Նյութերի ներքո` վիրավորական ցանկացած արտահայտություն կհեռացվի կայքից:

Լրահոս

На следующий день я пришел в редакцию с большим советским фотоаппаратом. Эта камера снимала на широкую пленку. На каждом пленке можно было снять 12 кадров. Заняв свое место, я стал ждать.