Էս օրերը լավ հիշեք, հիշեք, որ մեր ցավի պահին, թշնամին փորձում է իր դիվերսիոն խմբերի շների միջոցով մեզ պարտության մատնել: Մտածում է վշտից թուլացել ենք, բայց էլի ատամը քարին է առնում մեր առյուծ տղերքի պայքարի և կյանքի գնով: Լավ հիշեք էս անբարոյական վիժվածքների ճղճիմ հոգին, որ վաղը ձեռքներս չդողա սրանց էնվերի մոտ ուղարկելուց: Մեկը չկա, ոչխարներին ասի, որ հայը մեծ վշտի պահին էլ իր ուժն ու հայրենասիրությունը չի կորցնում: Գորբաչովն էլ էր դրանց պես զարմացել, երբ ավերված Լենինականում, հարազատներին կորցրած հայը իրեն Ղարաբաղի մասին էր հարցնում:

Տիգրան Մկրտչյան