Ճիշտ այս տրամաբանությամբ է զարգանում իրավիճակը հայ ադրբեջանական սահմանին: Թուրքերը պարբերաբար դիպուկահարներով ու տարբեր տեսակի սահմանազանցությամբ փորձում են հայ զինվորի աչքը վախեցնել, հայ հասարակության լայն զանգվածների մոտ խուճապային տրամադրություններ առաջացնել՝ միաժամանակ իրենց ժողովրդի մարտական ոգին բարձրացնելով:
Իսկ տեղի է ունենում ուղիղ հակառակը՝ հայ զինվորը էլ ավելի է ամրանում , երբ դոզայավորված «պատվաստումներ» է ստանում՝ պատերազմի վախը հաղթահարելով (Նախիջևանի ուղղությամբ գրանցած հաջողությունը դրա վառ օրինակը), հասարակության լայն զանգվածները դուրս են գալիս ապատիայի և անտարբերության վիճակից՝ ոգևորվում են մերոնց հաջողություններով, լցվում վրեժխնդրությամբ: 
Իսկ թուրքերը, դե նրանք էլ են «ոգևորվում» ու գալիս բլոկով գերի են ընկնում:
Հավերժ փառք ու պատիվ այս ընթացքում ընկած մեր եղբայրներին ու քույրերին. նրանք չսպանվեցին, նարնք հեռացան, որ ժողովուրդը զարթնի:
ԱՍՏՎԱԾ Ողորմի...

Զինավոր Մեղրյան