Մարգարիտա Գրիգորյանը տելեգրամյան ալիքում գրում է․

Ճամփորդության ամենամեծ իմաստը մեր իսկ կառուցած, կանխատեսելի կյանքի պատերից դուրս գալն է։
​Մենք սովոր ենք ամեն ինչ պլանավորել, իսկ ճանապարհը մեզ վերադարձնում է անորոշությանը։ Երբեմն անհրաժեշտ է աննպատակ լինել, հանձնվել պատահականությանը, մոլորվել, փոխել ուղղությունը և չվախենալ, որ ամեն ինչ չէ, որ վերահսկում ես։
​Այդ փոքրիկ «արձակուրդն» է սրում կյանքի զգացողությունը։ Երբ ամեն ինչ կանխատեսելի չէ, ավելի ուշադիր ես նայում շուրջդ, ավելի շատ ես նկատում, ավելի խորն ես շնչում։
​Դանդաղեցնում ես ժամանակը, թույլ ես տալիս քեզ զարմանալ, հմայվել ու նորից ինչ-որ բանի սիրահարվել։
​Պետք է ճանապարհ ընկնել ոչ թե պարզապես ինչ-որ տեղ հասնելու, այլ մի փոքր հեռանալու քո առօրյա «ես»-ից։ Որպեսզի վերադառնաս մի փոքր ավելի մոտ ինքդ քեզ՝ այն մարդուն, որը կտրվել է ապրելու անվերջ մրցավազքից ու նորից հիշել է, թե ինչից է իրեն իսկապես կենդանի զգում:

Բաժանորդագրվեք Մարգարիտա Գրիգորյանի տելեգրամյան ալիքին՝ այս հղումով