Լրագրող Ոսկան Սարգսյանի ֆեյսբուքյան գրառումը. «Նիկոլ Փաշինյանը Ֆեյսբուքի իր էջում տեսանյութ է հրապարակել «Ինչպիսի՞ տեսք պետք է ունենա խաղաղությունը վերնագրով»։ Նիկոլ Փաշինյանը ներկայացրել է Ադրբեջանի հետ խաղաղության իր տեսլականը՝ Հայաստանը պետք է ունենա 29 հազար 743 քառակուսի կիլոմետր տարածք, սահմանազատումը և սահմանագծումը Ալմա-Աթայի հռչակագրի հիման վրա պետք է տեղի ունենա, սահմանի 2 կողմերում անկլավներ չպետք էլինեն, Հայաստանը և Ադրբեջանը համապատասխան տարածքների փոխանակում պետք է անեն։ Նիկոլ Փաշինյանն այդպես էլ չհասկացավ, կամ միտումնավոր մոլորեցնում է, Ալմա-Աթայի հռչակագիրը սահմանազատման, սահմանագծման համար հիմք չի կարող հանդիսանալ, դրա հետ կապ չունի։ Փաշինյանն Իլհամ Ալևի պահանջով ՀՀ սահմանադրությունն է փորձում փոխել, անընդհատ խաղաղությունից է խոսում, սակայն անընդհատ խաղաղություն ասելով՝ խաղաղություն չի հաստատվում, հալվա ասելով՝ բերանը չի քաղցրանում։ Ադրբեջանի իշխանությունը հայտարարել է, որ ցանկանում է խաղաղություն հաստատել Հայաստանի ժողովրդի հետ, դրանով ցույց տալով, որ Նիկոլ Փաշինյանի իշխանությանը լեգիտիմ և կայուն չի համարում։ Տարօրինակ պատերազմով պարտված, Արցախը հանձնած, ՀՀ սահմանամերձ տարածքները զիջած, ԱԺ ընտրությունները կեղծած, ոչ լեգիտիմ իշխանությունը չի կարող Ադրբեջանի հետ խաղաղություն հաստատել»։

***

Կարդացեք նաև՝ ՀՀԿ խորհրդի անդամ Արմեն Հովասափյանի ֆեյսբուքյան գրառումը․ «Առավոտ բարլուսով Փաշինյանը հերթական արհեստական օրակարգն ու տրամաբանությունը նետեց հանրային քննարկման տիրույթ՝ նոր «թեստ-դրայվի» միջոցով մարդկանց տրամադրություններն ուսումնասիրելու նպատակով։
Ըստ էության, նա նշում է, որ «խաղաղության» հասնելու համար պետք է ամբողջովին դուրս գալ Ադրբեջանի հետ պահանջների տրամաբանությունից։ Ավելին, իր խոսքում նա ընդգծում է, թե Թուրքմենստանում Ալիևի հետ շփումներից «տպավորություն է ստացել, որ վերջինս էլ է դրան կողմնակից»։
Այս մոտեցման տրամաբանությունը, մեղմ ասած, մտահոգիչ հետևանքներ կարող է ունենալ։ Այն պարագայում, երբ խաղաղության հասնելու նախապայման է ներկայացվում Ադրբեջանի նկատմամբ պահանջներից հրաժարվելը, այդ պահանջների մասին խոսելն ինքնին կարող է ներկայացվել որպես խաղաղության դեմ ուղղված քայլ։ Հենց այս տրամաբանությունն է հիմք տալիս ենթադրելու, որ առաջիկայում կարող է սկսվել հանրային բռնաճնշումների նոր ալիք, երբ տեղի ունեցած և դեռևս սպասվող արհավիրքների վերաբերյալ գնահատականներ ու մեկնաբանություններ ներկայացնող քաղաքական ուժերն ու անհատները հայտնվեն պետական մամլիչի տակ։
Հերթական «թեստ-դրայվի» նպատակը, ըստ էության, միայն հանրային տրամադրությունները չափելը չէ։ Այն կարող է նաև նախապատրաստել այն միջավայրը, որտեղ Ադրբեջանի պահանջներին հակադրվելը կներկայացվի որպես խաղաղության դեմ ուղղված քայլ, իսկ այդ պահանջների հետևանքների մասին խոսելը՝ որպես անթույլատրելի վարքագիծ»։