Արփի Սիրադեղյանը գրում է․«Այսօր մի դեպք լսեցի ու ապշեցի։
Ժամանակին,երբ հորս աշխատությունները տպագրվել են Հայկական ժամանակում,երբ հայրս երկրում չէր,Նիկոլը հոնարարը տվել է Դավիթին`եղբորս։
Հորս ընկերներից ոմանցից շատ ավելի լավ մարդկային դրսեւորում է ցուցաբերել։
Նամանավանդ նրանցից,ովքեր վաճառում էին հորս գրքերը ՀՀՇ֊ից ու գումարը վերցնում իրենց։
Երբ հարցրեցի, թե ինչու են էդպես անում,Դավիթին չեն տալիս,երբ տղան դրա կարիքը շատ ունի,մեկը ասեց,֊Վանոն ազգինն է։
Հետո չգիտեմ ինչ պատահեց Նիկոլին,բայց փաստորեն էդպիսի մարդկային վարմունք եղել է։
Մտածում եմ կարողա մի անգամ էլ մարդկային առկայծում լինի եւ այս անգամ Դավիթի խլված տունն ու ապագան վերադարձվի Նիկոլի ձեռքով»։
