Շատ ափսոսանքով եմ հետևում մեր քաղաքի «տրանսպորտային կարգավորման» վերջին որոշման ներդրմանը: Թվում էր՝ անհատ, նույնիսկ ինքնակոչ մարդկանցով կարգավորվող «կանգառները» դրական կոլորիտ ու որոշ ջերմություն էին բերում երևանցիների կյանք: Իմ անձնական փորձով համոզվել եմ, որ այնտեղ, որտեղ քիչ թե շատ նորմալ մարդիկ էին աշխատում, նրանք միայն փող չէին աշխատու: Նրանք խառայություններ էին մատուցում: Օրինակ՝ օգնում էին երկու մեքենաների մեջ «խցկվելու» երբեմն դժվարին գործին, կողմնորոշում էին վարորդներին: Քիչ դեպքեր չեն եղել, երբ կանգնելու տեղ չգտնելով, ես մեքենայի բանալին թողել եմ կարգավորողի մոտ և գնացել իմ գործով, և նա հետո կանգնեցրել է մեքենան ավելի հարմար տեղում: Հիմնականում գիտեին, թե որ մեքենան շուտով կշարժվի և տեղ կբացվի: Վերջապես մարդկային հարաբերություններ էին, որոնք օգնում էին շտապողներին, մեծ փորձառություն չունեցողներին…Եթե մնար այդ ձևը, կարելի էր մի փոքր ավելի գեղեցկացնել այն, ասենք ՝ հագուստը… Եվ հետո՝ ինքնազբաղ մարդիկ մի փոքր շատ կլինեին: Մի փոքր հարգանք ու բարություն կլիներ… Եվ դա կլիներ Երևանի տարբերակիչ առանձնահատկություններից մեկը: Լավ իմաստով: Հիմա՝ անշունչ տարածք, որ անհայտ մեկի համար «փող է աշխատում» Հանուն ինչի:Բացի այդ մեկից՝ ով շահեց? Իսկ քաղաքի դրական կոլորիտից պակասեց մի լավ, բարի բան: Մարդը պակասեց: Չէ, չենք սիրում մեր քաղաքը, մեր քաղաքի մարդկանց…
Հրանուշ Խառատյանի գրառումը
Ֆեյսբուք
