Մի միտք ինձ շարունակ տանջում է ու հանգիստ չի տալիս:
Մեր 15 Ազգային հերոսներից 4-ը դարձել են դավադիր կրակոցների զոհեր:
Փաստորեն, անհանդուրժողականությունը, դավաճանությունը, ուրացումը մեր ազգային բնավորության մեջ ուրույն տեղ ունեն:
Գեղազնիկ Միքայելյանը (Չաուշ) ու Վիտյա Այվազյանը 88-ի շարժման վառ անհատականություններից էին: Նրանցից առաջինի անունը սերտորեն կապված է առաջին ինքնապաշտպանական ջոկատների ստեղծման, երկրորդինը՝ շարժման քաղաքական ուղեգծի, քաղաքական ղեկավարության հետ:
Գեղազնիկը կարող էր լավ հրամանատար լինել, լեգենդ, Վիտյան արդեն հասցրել էր ակտիվ պատգամավոր լինել: Նրանք երկուսն էլ կարող էին էական դերակատարություն ունենալ Երրորդ Հանրապետության կյանքում: Բայց ընկան այդ նույն Հանրապետության կայացման պայքարում՝ Երեւանի կենտրոնում, հայի դավադիր կրակոցից...
Երկու հեռանկարային եւ հայրենասր մարդիկ իրենց արյան գնով նպաստեցին Հանրապետության կայացմանը, կանխեցին եղբայրասպան քաղաքացիական պատերազմի հրահրումը:
Ավելի դաժան էր Հոկտեմբերի 27-ի ոճրագործությունը:
Կարեն Դեմիրճյանն Արժանապատիվ Հայաստանի խորհրդանիշն էր, ուրեմն՝ Հոկտեմբերի 27-ը կրակոց էր Արժանապատիվ Հայաստանի վրա:
Վազգեն Սարգսյանը Պաշտպանված Հայաստանի խորհրդանիշն էր, ուրեմն՝ Հոկտեմբերի 27-ը կրակոց էր Պաշտպանված Հայաստանի վրա:
Հոկտեմբերի 27-ը Երրորդ հանրապետության վերջին օրն է:
Վազգեն Սարգսյանի եւ Կարեն Դեմիրճյանի շիրիմները Արժանապատիվ եւ Պաշտպանված Հայաստանի խորհրդանիշներն են...
