▲ Դեպի վեր

ՎԵՐՋԻՆ ԼՈւՐԵՐԸ

Ողջ աշխարհը ծիծաղում է մեզ վրա... Ադրբեջանցի լրագրող

Երկրաշարժ անհրաժեշտ չէ.Թուրքերը՝ ՀՀ անկախության օրը Երևան իրենց այցի մասին

Ոչ շատ քյառթու երգ, ոչ էլ՝ չհասկացվող. շատերը հետևեցին իմ օրինակին. Իրինա Հարությունյան

Արամեն ու Մհերը ՀՀ վաստակավոր արտիստի կոչում են ստացել

Հեքիաթը պատմություն է՝ գրված մեծերի համար. Մերի Սահակյան



2017-01-11 13:51:19

Զրույց  հեքիաթագիր Մերի Սահակյանի հետ:

Մեր զրուցակիցն առավել մանրամասն պատմեց նոր հրատարակվող գրքի և ապագա ծրագրերի մասին:

«Հեքիաթի համար դեռ երկու ձևակերպում ունեմ.

Հեքիաթը պատմություն է գրված մեծերի համար այնպես, որ փոքրերն էլ հասկանան:

Հեքիաթը պատմություն է, որն ավարտվում է ամենահետաքրքիր  պահին»:

Մերի Սահակյան:

 

 

Ինչպե՞ս սկսեցիք  գրել :

         Ստեղծագործական ջիղս զգացել եմ դեռ երկրորդ դասարանում, երբ գրեցի առաջին բանաստեղծությունս: Դեռ մանկուց ունեցել եմ վառ երևակայություն. այնքան վառ, որ երբեք ինձ մենակ չեմ զգացել: Ինձ շրջապատող ամեն առարկա և՛ խոսել է, և՛երգել է և ուշադիր լսել է ինձ: Շատ եմ սիրել խաղալ: Երբեմն պատկերացնում էի , թե այդ խաղի մեջ ես արքայադուստր եմ՝գեղեցիկ- գեղեցիկ, երբեմն էլ աղքատ էի, տգեղ, բայց շատ թովիչ ձայն ու բարի սիրտ  ունեի: Ես տարբեր աշխարհներ էի ստեղծում: Երևակայությանս  ուրախ ճամփան ձգվում էր, երկարում և թողնում էր ինձ իմ հեքիաթներում այնքան, որ երբեմն չէի էլ կարողանում զգալ, թե որն է իրականը և որը հնարովին: Դպրոցահասակ տարիքում, երբ մեկնում էինք  տատիկիս մոտ ամառային արձակուրդներն անցկացնեու, ես ամեն օր հեքիաթներ էի պատմում ինձանից փոքր զարմիկ, զարմուհիներիս համար: Նրանց դուր էին գալիս հորինվածքներս, և  ես ինձ շատ կարևոր էի զգում: Այնուհետև երբ ծնվեց առաջնեկս՝ Լիլիթը , ամեն  գիշեր մտքի օվկիանոսով միասին  նավարկում էինք նորը բացահայտելու: Ցավս այն է , որ գրի չէի առնում, և երբ դստրիկս խնդրում էր կրկնել  հեքիաթը, դժվարությամբ էի հիշում:

Այսօրվա գերքաղաքականացված ու բարդ առօրյայում հեքիաթն ի՞նչ կշիռ ունի, հաջողվու՞մ է արդյոք դրական ազդեցություն ունենալ հասարակության վրա: Ձեր հեքիաթներն ի՞նչ տարիքի ընթերցողների համար են գրված:

         Համեմատության կարգով նշեմ, որ խոսքը զենք է: Հեքիաթն էլ բաղկացած է խոսքերից: Երբ գրում ես երեխաների համար, զենքդ՝խոսքդ, ուղղում ես նրանց: Հետևաբար, գործդ ավելի՛ պատասխանատու է դառնում: Հավատացեք, ես հասկանում եմ այն ծնողներին, որոնք զգուշավորությամբ են գնում ժամանակակից գրողների մանկական գրքերը, քանզի  պնդում եմ, որ ամեն գունազարդ գիրք չէ, որ մանկական է:

          Կան երեխաներ ովքեր լուռ լսում են հեքիաթը ու կան բալիկներ, ովքեր  հարցեր են տալիս ու ակնկալում մեծից պարզ ու հասկանալի բացատրություն: Իմ հեքիաթները բավական պարզ են երեխաների համար, բայց ոչ՝ պարզունակ և երբեմն նաև բարդ են հենց հասուն մարդու համար:  Դեպքեր են եղել երբ մեծը կարդացել է երեխայի համար, և երբ վերջինս քնել է, շարունակել  է կարդալ իր համար: Դա  մեծ ձեռքբերում եմ համարում: Ճիշտ գրված հեքիաթը դաստիարակում ու փոխում է ներաշխարհը : Հեքիաթը չի կարող լինել միայն դպրոցականի կամ մանկահասակ երեխայի համար, քանզի հեքիաթի մեջ ասելիք կա թե՛ մեծի, թե փոքրի համար:

 Հիմա  նոր հեքիաթներ եմ հորինում , որոնք կփոխեն պատկերացումը հայ հեքիաթագրության վերաբերյալ: Ուզում եմ կապել հայ մշակույթը եվրոպական, ասիական, արևելյան մշակույթներին: Ինձ համար երազանքի պես մի բան է, որ արտասահմանյան հասարակությունը սկսի ճանաչել ու գնահատել հայկական հեքիաթն այնպես, ինչպես մենք՝իրենցը: 

Տեխնիկայի այս գերակշիռ դարում ի՞նչ դեր ունի ստեղծագործող մարդը ու նրա  գրական ժառանգությունը: Ի՞նչ է մեզ տալիս երազելն ու երևակայությունը:

Բոլոր մեծ գյուտերն ու տեխնիկական առաջխաղացումը հենց մարդու երևակայության ու երազելու  միտումից է ծնվել, իսկ ի՞նչ են կարդացել նույն այդ գիտնականների համար  մանուկ հասակում, իհարկե հեքիաթ, որտեղ էլ պատմել են նրանց թռչող սարքերի ու այլ կախարդական հնարքների մասին , որոնք մարդկային գիտական էվոլուցիայի ընթացքում վերածվել են իրականության: Հիշում ե՞ք «Ալվան ծաղիկն ու Նաստենկան» հեքիաթը , երբ Նաստենկան խնդրում է կախարդական ափսեին ցույց տալ իր քույրերին ու հորը , իսկ ափսեն կատարում է աղջկա խնդրանքը, նույն այս կախարդական ափսեն կարող ենք համեմատել , այսօրվա  «Skype»-ի կամ  «Apple video call»-ի հետ: Կարող ենք ասել , որ հեքիաթն ու երևակայությունն են մեզ հնարավորություն տալիս   ստեղծել  ու հայտնագործել այն, ինչն անհնարին էր թվում տասնամյակներ առաջ:

Էնշտեյնն ասել է. «Եթե ուզում եք, որ  ձեր երեխան խելացի լինի, հեքիաթներ կարդացեք նրանց համար»:

Նույնիսկ մեծ ֆիզիկոսն էր տեսնում մարդկային երևակայության ուժն ու դրա պոտենցիալը: Շատ հեքիաթներ կարդացեք ձեր երեխաների, նույնիկ ձեզ համար, այն հաճելի րոպեներ կպարգևի ու կոգեշնչի ավելի ստեղծագործ լինել:

Ո՞վ և ի՞նչն է ոգեշնչում ձեզ ,և  ի՞նչ է տալիս երեխային հեքիաթը:

         Կյանքը հեքիաթ է, հեքիաթը կյանքն է : Այն պետք է արտացոլի իրական կյանքը,և երեխայի հուզական աշխարհի վրա  ճիշտ  ներգործի , ենթագիտակցորեն նրան պատրաստելով  կյանքի դժվարություններին:

  Շատ հեքիաթներ ունեմ , որտեղ երեխան հերոսի հետ հրճվում, տառապում, արտասվում, պայքարում և հաղթում է: Պայքարը չարի ու անարդարության դեմ, ներարկում  է վեհ ու անձնուրաց գաղափարներ, ինչպիսին են ՝ ընկերությունը, բարությունն ու գլխավորը՝ երազանքը նպատակ դարձնել. ինչն էլ  մեր օրերում ամենակարևոր մոտիվատորն է  անձի համար:

Ներշնչվել եմ Անդերսենից, Շարլ Պեռոյից, Ա.Ս.Պուշկինից:

Կտեսնե՞նք գրքերը դպրոցական գրադարաններում: Ինչպես ե՞ք շփվում ձեր փոքրիկ ընթերցողների հետ:

Հաճախ եմ հեքիաթներս ընթերցում երեխաների համար , ու ինքս էլ մեծ բավականություն եմ ստանում դրանից: Հետաքրքիր և հաճելի է նաև լսել նրանց հարցերը , հասկանալ տրամաբանությունը: Շատ դպրոցներում եմ եղել, իմիջայլոց մանկապարտեզներ նույնպես այցելում եմ: Այս միջոցով առավել ակտիվ գործունեություն եմ ծավալում: Գրքերը կտարածվեն ու կհանձնվեն ընթերցողի դատին բոլոր հնարավորին ճանապարհներով:

 

Հարցազրույցն՝ 

Անահիտ Միքայելյանի 

 

 




Нравится





Կայքում տեղ գտած մտքերն ու տեսակետները հեղինակի սեփականությունն են և կարող են չհամընկնել Asekose.am-ի խմբագրության տեսակետների հետ: Նյութերի ներքո` վիրավորական ցանկացած արտահայտություն կհեռացվի կայքից:


Լրահոս

На следующий день я пришел в редакцию с большим советским фотоаппаратом. Эта камера снимала на широкую пленку. На каждом пленке можно было снять 12 кадров. Заняв свое место, я стал ждать.