Ժողովուրդն այդ անելու իրավունք չունի...

Թե ով ինչ էր, որքան էր մեղքի բաժինը...ժամանակը կպատասխանի: Այն,ինչ թույլ ենք տվել,ինչ վաստակել ենք արդյունքում, հիմա արդեն պիտանի են միայն հետևություններ անելու համար:

Վայ-վույն, ընդամենը նույն կորստի ու սխալների շարունակությունը կլինի, անգամ, եթե բազմազանության համար գումարելիների տեղերը հաճախակի փոխենք,  «վայ-վույ»-ը դարձնելով`   «վույ-վայ» /ավելի ժամանակակից է հնչում/:

Վերջին տարիների իրադարձությունների ֆոնին` մեր, որպես հինավուրց պատմություն ու մշակույթ ունեցող ժողովրդի բոլոր` թերի ու անթերի առանձնահատկություններն ընդգծվեցին: Ինքներս մեզ ճանաչելու, ամաչելու կամ հպարտանալու, կործանվելու կամ վերածնվելու, և շատ այլ կարևոր հարցերի ու պատասխանների հնարավորությունը, պատմությունը մեզ սկուտեղի վրա մատուցեց...Մնում է ապացուցենք,որ հայի խելքն ու իմաստության հանճարը, իր` մեկ այլ, թեկուզ և հայրենասիրական կրքոտությամբ` գլուխ գովելու մեջ չէ...ոչ էլ «հերոսական կենացների»:

Որպես` ազգ, ժողովուրդ, մենք իրավունք չունենք ուրանալու մեր ազգային արժեքները,մի քանի գրոշ վաստակածի դիմաց` պղծելու մեր պատմությունը կերտած հերոս տղերքի արյունը,մեր նախնիների թասիբը:

Վերից` վար, պետք է գիտակցենք,որ ապրել, ամենաքիչը,նշանակում է սնվել` ֆիզիկապես և հոգեպես,իսկ մենք արդեն հատել ենք այդ երկուսի թույլատրելիության սահմանագծերն էլ ու գլորվում ենք` վերից-վար...ինչը սպառնում է ոչ միայն ստամոքսի քաղցին,այլև` ինչն ավելի վտանգավոր է,տանում է դեպի` հոգևոր քաղց: Այս վերջինն ահա չի ճանաչում` բարեկամություն, հարազատություն, վեհ գաղափարներ ու արժեքներ: Հայրենիքի ու հայրենասիրության անունն էլ տա՞մ`  տիկնայք և պարոնայք, թե՞ կկռահեք ինքներդ:

Այս իրավիճակում` մտավորականը,արվեստագետը,օրինակելի յուրաքանչյուր քաղաքացի,համընդհանուրի ու բարձր արժեքների գաղափարներով ապրող յուրաքանչյուր անձ, կորցնում է պիտանի լինելու իր նշանակությունը:Իսկ այս իրողությունն արդեն բավական է պատկերացնելու համար,թե ինչերով են հղի հետևանքները...

Մոռանալ է պետք ամեն` բացասական հայկականը...

Ով է ումից ավելի հարուստ,ճանաչված,ավելի քաղաքականացված կամ ժողովրդական: Ով է ումից ավելի հայրենասեր կամ  «ախպերասեր»:

Ընտանիք-ընտանիք հեռանալով հարց չի լուծվում: Բավական է մեր զավակներին ձուլենք այլազգիների, բավական է քոչենք ու վերանանք:

Ուրեմն` Մենք, էս ենք, հա»:

Մարդը,անհատը երբեմն իրեն թույլ է տալիս ցածրանալ /չնշեմ, որպես վատ օրինակ /,ասենք` իր ընտանիքի պահանջներից ելնելով:

Ժողովուրդն` այդ անելու իրավունք չունի...

Ազատ Աբրահամյան